Ik werd geboren op een november ochtend in het bewogen jaar van 1977, ergens tussen generatie X en Y. Mijn vader had zijn roots in een traditioneel Schevenings vissersgezin en mijn moeder in een gezin geraakt door een oorlog. Mijn ouders droegen ieder op hun eigen wijze het verdriet van het verlies van hun eerste kindje. Ik leerde al vroeg dat het leven een lichte en donkere kant had.

Ik groeide op vlakbij de zee en duinen. Ik hield van de geur van ziltige lucht, geluid van ruisende golven, dansende lichtjes in het water en lange avonturen in de duinen. Ik verdwaalde graag in grote dagdromen en beleefde wereldse avonturen gewoon ‘in onze buurt’. In mij zat een nieuwsgierig meisje die niets liever deed dan het leven ontdekken en de zeldzame vondsten die ik verzamelde tijdens mijn avonturen delen met de mensen om me heen. Ik wilde niets liever dan dat iedereen waar van ik hield gelukkig was. Gevoed door mijn oorsprong droeg ik in mijn kleine lijfje een groot hart met een droom dat ik de wereld wilde veranderen.

 

Zilveren lichtpuntjes en sprankjes hoop

Ook mijn tienerjaren dwarrelde ik van de ene verwondering naar een volgend avontuur, maar niets was blijvend. Ik verloor mezelf in muziek, tekenen en schilderen en vond het heerlijk om te gaan ‘wanderen’ zonder ergens naartoe te willen. Toen ik 15 was wilde ik ontzettend graag naar de kunstacademie, maar als ik naar het kunstwerk van mijn klasgenootje keek, verbleek elke sprankje zelfvertrouwen en koos ik toch maar voor een veilige MBO opleiding die ik uiteindelijk niet afmaakte. Ik had baantjes als winkel medewerksters, directie assistente en als begeleider op een Amerikaans zomerkamp. Ik leerde veel, maar was ook snel weer uitgekeken op mijn werk. Diep van binnen verlangde ik naar iets wat echt bij mij paste. Ergens waarin ik helemaal in op kon gaan en echt in uit zou blinken. Niet alleen een baan maar een ‘eigen’ manier van leven.

 

Ik heb jarenlang gezocht naar een manier om ‘iets’ met mijn leven te doen. Een doel, ambitie of minstens een richting. Ik probeerde van alles maar wat nou precies ‘mijn ding’ was wist ik niet. Het leek wel of ik de ‘Handleiding van het Leven’ miste.

 

Wat andere zo makkelijk leek af te gaan, was voor mij een ontzettende strijd. Ik was een introverte gevoelige tiener en meester in mezelf ‘onzichtbaar’ maken. Ik voelde feilloos aan wat iemand nodig had om zich fijn te voelen en deed wat nodig was om de harmonie te behouden. Ik heb me nooit afgevraagd wat ik nodig had en ‘van jezelf houden’ zat niet in mijn standaard opvoedpakket. Mijn moeder vroeg zich altijd hardop af waarom nou nooit de makkelijk weg koos. Ik zag dat ze zich zorgen maakt maar koos toch mijn eigen weg. Maar ik voelde ook aan dat juist de weg die niet zo geplaveid was maakte dat ik kon groeien en dat de les die ik wilde leren lag in het leven zelf. Toch voelde ik me vaak eenzaam en onbegrepen en steeds vaker ook somber.

Zwart gat met een gouden randje

Toen ik ergens halverwege de 20 was voelde ik me verloren en verdwaalde steeds dieper in mijn donkere gedachtewereld. Een depressie, gevolgd door de ziekte van Pfeiffer. Het werd het jaar van het diepe zwarte gat met een mooi gouden randje. Een boek van Jiddu Krishnamurti veranderde mijn leven en bracht me dichter bij mezelf. Voorzichtig stapte ik uit mijn donkere schulp en durfde stap voor stap weer een nieuw avontuur aan. Ik koos steeds meer om mijn eigen wijsheid te volgen. Niet wat anderen vonden hoe het moest, maar door te voelen wat ik nodig had om te groeien.

 

Wortel om te groeien, vleugels om te vliegen

In 2007 zette mijn eerste ‘zelfstandige carrière’ stapjes met mijn eigen praktijk als coach voor hoogsensitieve tienermeiden en vrouwen. Tegelijk groeide mijn liefde voor een voor natuurlijk en duurzaam leven en begon ik 1 van de eerste Nederlandse eco webshops. Die twee gingen niet samen en mijn werk als coach liet ik los.

Maar het was pas in 2012 dat mijn droom haar wortels vond. In dat jaar werd ik moeder van een prachtig, gevoelig en temperamentvol meisje. Het was een hele bevalling en mijn roze wolk was ver te zoeken. Mijn kersverse moederschap en mijn dochters eerste jaren op deze wereld werden overschaduwd door een donkergrijze donderwolk. Maar mijn moederschap lieten me ook weer verbinding met de aarde. Ik vond mijn wortels en mijn vleugels en leerde vertrouwen op mijn moederhart.

Van moeizaam naar moeiteloos

Ik kon me weer verbinden met wat er in mij leefde. Ik herinnerde me  de droom die ik had als klein meisje. We groeide samen op; ik, mijn kind en mijn droom. Ik zocht weer vaker de natuur op en genoot weer van het verdwalen. Daarin vond ik oneindig veel ruimte. En in die ruimte zit dat sprankje, de kiem voor iets nieuws om te ontstaan. Ik leerde dat in mij alles zit om mijzelf te zijn en mijn leven vorm te geven. Ik omarmde mijn eigenheid. Waarvan ik dacht dat het mijn zwakte was, bleek een waardevolle schat. De coach in mij werd weer wakker en ik verkocht mijn webshop. Ik dook weer in de studieboeken en verzamelde dat wat ik nodig had om mijn praktijk weer op te starten.

 

Moeder met een missie!

Mijn droom was helder. Dat wat jaren in mijn hoofd en hart leefde vond langzaam een weg naar buiten. Geïnspireerd door de schoonheid en oerkracht van de natuur. Geraakt door het wonderlijke van geboren worden en natuurlijke verbinding tussen kind en moeder. Mijn missie werd steeds meer tastbaar en groeit mee met mij. 

Ik geloof in de kracht van moeders. En de wijsheid die jij in je draagt. Kinderen zijn de toekomst en ik ben ervan overtuigd dat zij de wereld mooier, levendiger en liefdevoller maken. Jij als moeder speelt daar een geweldige rol in! Hoe jij in het leven staat weerspiegelt weer in jouw moederschap. Zo is de cirkel rond!

Vandaag kan ik doen wat ik het allerliefst doe; moeders begeleiden om te vertrouwen op het moederschap wat zij van nature in zich dragen en tegelijk te verbinden met hun diepste bron en verlangen om zo vorm te geven aan hun leven. Daarbij ben ik de moeder die ik wil zijn en die zij nodig heeft (en dat betekent niet dé perfecte moeder ;-)).

Mijn visie

Ik geloof dat wie jij bent in jouw besloten ligt in jou en je jezelf nooit echt kan kwijtraken. Net als een zaadje zit in jou alles wat je nodig hebt om jezelf te zijn. Dat als je kunt luisteren naar jouw innerlijk weten en voelen wat er in jouw hart leeft het in je hoofd vanzelf stiller wordt. Maar vaak word wie we zijn en wat we komen doen overschaduwd door wat we meekrijgen van onze (voor)ouders. Ze kleuren de bril waar we de wereld mee bekijken en vormen onze levenskeuzes. Daar waar we mee worden gevoed scheppen de condities hoe we kunnen groeien als kind en wie we als volwassenen zijn. Mijn visie is dat als dat wat zich verstopt, gezien wordt er ruimte ontstaat. Ruimte om jezelf te zijn, los te laten wat niet bij je past en te groeien zoals je bent. Door te verbinden met de natuur, de seizoenen en haar cycli, beweegt dat wat van binnen zit, als vanzelf naar buiten.

 

 

Every woman who heals herself,

helps heal all women

who came before her,

and all those who come after her

– Christiane Northrup

 

Mijn bron

Ik ben geboren uit mijn moeder. Zij gaf het leven aan mij door en daardoor mijn bron van leven, verbonden met al het leven. Ik ben haar dan ook dankbaar dat zij mijn moeder is. En hoe cliché dan ook -mijn mooie dochter is mijn inspiratiebron. Mijn reden van bestaan. Daar waar ik het leven aan doorgeef. Het is datgene waar ’s ochtend mijn bed voor uitspring, wat een glimlach op mijn gezicht tovert, mijn ogen laat twinkelen me glunderen en me vervult met een warm gevoel.

Vandaag de dag

Om jezelf te vinden vraagt tegelijkertijd moed en overgave. Het lef om een avontuur aan te gaan! Ik raak nog steeds weleens verdwaalt, maar nooit meer verloren. En juist in het verloren zijn vindt ik de ruimte om mezelf te zijn. 

 

> > > >

 

7 dingen die echt bij mij horen

maar niet iedereen weet, tenzij je erbij was of me heel goed kent

Ik ben een heus laatbloeiend muurbloempje. Het duurt even maar dan heb ik ook wat. Al het goede kost nu eenmaal tijd.

Ik ben een echte ‘rock chick’, een oprechte muziek fanatica en uit die liefde voor muziek reisde ik de halve wereld over om mijn favoriete band te zien spelen. Ik heb nog steeds een paar wilde haren …. en helaas ook titinus.

Ik ‘denk’ in songteksten. Vooral diegene waar water, vliegen, vogels, diepte en afstanden en andere natuur metaforen in voorkomen lijken mijn voorkeur te hebben. 

Ik vindt de serie ‘Friends’ geweldig en kan de herhalingen tot in eeuwigheid blijven kijken en daar oneindig om blijven lachen.

Ik absoluut niet op hakken kan lopen (ook als zou ik het soms best willen), maar liever trek ik mijn zeer gewaardeerde Dr Martins, ‘easy going’ gympen of sexy Birkenstocks aan.

Dat ik in het algemeen motorisch niet heel handig ben. 1 keer zat mijn hak vast in een Rotterdamse tramrail, een ander keer lag ik plat in een overvolle eetzaal gevuld met girl scouts en een andere keer struikelde ik over de iets te hoge stoeprand in een drukke New Yorkse winkel straten.

Ik wordt het allergelukkigst van de kleine momentjes met mijn dochter; haar hand in mijn hand, kletsen en knuffelen en haar gadeslaan als ze ‘haar ding’ aan het doen is.

 

Ik wil graag een keer kennismaken!